به گزارش سرویس فرهنگی قدس انلاین متاسفانه این گروه های منحرف که با سخنان پوچ خود به این مطلب شاخ و برگ می دهند، گویا غافل از این می باشند که قرآن کریم درباره ی امام زمان (عج) مانند بسیاری از موضوعات دیگر بصورت کلی و اصولی بحث نموده است؛ یعنی از تشکیل حکومت عدل جهانی و پیروزی نهایی صالحان در روی زمین سخن به میان آورده است و این دسته از آیات الهی که بیش از صد آیه است مفسران عالی قدر اسلامی به استناد روایات و اخبار معصومین (ع) این دسته از آیات را مربوط به موضوعات مهدویت و ظهور و قیام حضرت ولی عصر (عج) می دانند و بیش از پانصد روایت از نبی مکرم اسلام (ص) و ائمه معصومین (ع) در تفسیر این گونه آیات نقل شده است.
ما در این جا به چند قسم از آیات و روایاتی که در تفسیر و توضیح آن ها است اشاره می نماییم، شاید زنهاری باشد برای این افراد منحرف!

1- وَ لَقَد کَتَبنا فی الزَبور مِن بَعد الذِّکر أنَّ الأرض یرثُها عبادی الصالحون؛ ما در کتاب زبور پس از تورات نوشته ایم که سرانجام زمین را بندگان صالح و شایسته به ارث می برند. (انبیاء، آیه 105)
امام باقر (ع) در تفسیر این آیه می فرمایند: منظور از صالحان در این آیه بی تردید حضرت مهدی (عج) و یارانش می باشند.

2- و نُریدُ أن نَّمنَّ عَلی الَذین الستَضعفوا فی الأَرض وَ نَجعَلَهُم أئمةً وَ نَجعَلهم الوارثین؛ ما اراده کردیم بر مستضعفان زمین منت نهیم و آنان را پیشوایان و وارثان زمین قرار دهیم. (قصص، آیه5)
حضرت علی (ع) درباره این آیه می فرمایند: این گروه آل محمد(ص) هستند، خداوند مهدیِ آن ها را بعد از زحمت و فشاری که بر آنان وارد می شود برمی انگیزد و به آن ها عزت می دهد.

3- هوَ الَذی أَرسل رَسولَه بِالهُدی وَ دین الحَق لیظهره عَلی الدین کلّه وَلو کَرِهَ المُشرِکُون؛ او پروردگاری است که رسولش را با هدایت و آیین حق فرستاد تا او را بر همه آیین ها غالب گرداند هر چند مشرکان کراهت داشته باشند. (توبه، آیه 33)
امام باقر (ع) می فرمایند: وعده ای که در این آیه است مربوط به ظهور مهدی آل محمد (ص) است در آن روز هیچ کس در روی زمین باقی نخواهد ماند مگر آنکه اقرار به حقانیت محمد (ص) می نماید.

منابع:
1- شیخ علی کورانی. معجم احادیث الامام المهدی (ع): ج5.
2- طبرسی. تفسیر مجمع البیان، ج7: 66؛ ج5: 25.
3- حویزی. تفسیر نورالثقلین، ج4: 110.
4- شیخ طوسی. الغیبه: 113.
* سید جعفر موسوی نسبت: پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان (عج)، ج1: 27- 29.